Një Dialog midis një Agnostiku dhe një Muslimani
Kjo është një histori e vërtetë me disa përshtatje

Përgatitur nga: Dr. Raji Redha-Allah

www.islamic-invitation.com

 

Agnostiku: E vlerësoj bindjen tënde, por e gjej “sigurinë” paksa arrogante. Universi është i gjerë dhe i heshtur. Si mund të pretendosh se e di që Krijuesi ekziston kur përgjigjja më e ndershme është: “Nuk kam mjaftueshëm të dhëna”? Për mua, është një hedhje monedhe 50 %.

Muslimani: Të kuptoj. Muslimanët e vlerësojnë përulësinë intelektuale, por ne bëjmë dallimin midis besimit të verbër dhe sigurisë së bazuar në prova. Ne besojmë se Zoti ka lënë shenja që funksionojnë si tregues racionalë. Nëse sheh kod kompleks, nxjerr përfundimin se ka një programues. Nëse sheh një libër, nxjerr përfundimin se ka një autor. Pse universi — shumë më kompleks — duhet të jetë i vetmi përjashtim?

Agnostiku: Sepse një programues është fizik. Ti po flet për një Hyjni përtej kohës dhe hapësirës. Kjo duket si një hap logjik.

Muslimani: Le ta shqyrtojmë me kujdes. Ne përdorim atë që teologët e quajnë Argumenti nga Kontingjenca ose Origjina: Universi filloi të ekzistojë (siç mbështet kozmologjia moderne) Zgjerimi nga një gjendje e nxehtë dhe e dendur (modeli i Big Bengut). Çdo gjë që fillon të ekzistojë kërkon një shkak. Prandaj, fillimi i këtij universi ka një shkak.

Nëse vetë shkaku do të ishte kontingjent—i varur nga diçka tjetër—do të binim në regres të pafund, dhe nuk do të arrinim kurrë momentin e tanishëm. Ashtu si një zinxhir i pafund dominoje që bien pa një domino të parë nuk do të binte kurrë. Kjo tregon për një Krijues të Domosdoshëm, ekzistenca e të cilit nuk varet nga asgjë. Edhe një zinxhir i pafund gjërash të varura nuk e shpjegon veten.

Agnostiku: Por kush e krijoi Zotin?

Muslimani: Çdo gjë që ekziston ka nevojë për një krijues përveç Zotit. Zoti është Krijuesi, prandaj Ai është i pakrijuar. Kurani thotë në Suren El-Ikhlas (112):
Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëbërësit të madh!
1. Thuaj: Ai, Allahu është Një!
2. Allahu është Ai, që çdo krijesë i drejtohet (i mbështetet) për çdo
nevojë.
3. As s’ka lindur kënd, as nuk është i lindur,
4. dhe Atij askush nuk i është i barabartë.

Pra, Allahu është unik dhe i pakrijuar.

Agnostiku: A e provon universi ekzistencën e Zotit?

Muslimani: Universi është i rregullt, i rregulluar me saktësi të imët dhe përmban ligje fizike, duke sugjeruar rregullime inteligjente nga Zoti. Vetëdija dhe morali ekzistojnë te njerëzit, të cilat nuk mund të lindin nga procese thjesht materiale. Sisteme komplekse—si ADN-ja apo kushtet planetare që mbështesin jetën—sugjerojnë rregullim inteligjent, jo kaos të rastësishëm.

Agnostiku: Por unë besoj në shkencë. Teoria e Darvinit thotë se jeta evoluoi natyrshëm, rastësisht, gjatë miliona viteve. Çdo gjë është rastësi.

Muslimani: Shkenca është e kufizuar. Ajo shpjegon proceset, por jo pyetjet përfundimtare. Për shembull, krijimi i një ilaçi si vaksina kundër COVID-it mori vite dhe përpjekje të mëdha nga shkencëtarët. Trupat dhe truri njerëzor janë të dobët; inteligjenca jonë është e kufizuar. Shkenca nuk mund të shpjegojë plotësisht pse universi ekziston ose pse jeta ka sisteme të përsosura.

Evolucioni mund të përshkruajë ndryshimet brenda formave të jetës me kalimin e kohës, por nuk shpjegon pse ekziston materia dhe ligjet fizike, apo pse jeta ka kushtet specifike të nevojshme për të evoluar. Edhe vetë Darvini pranoi se përzgjedhja natyrore nuk e shpjegon origjinën e jetës. Ai nuk e shpjegoi origjinën përfundimtare apo themelin metafizik.

Rastësia e vetme është e pamjaftueshme për të shpjeguar vetëdijen, moralin dhe ndërgjegjen për veten. Këto kërkojnë inteligjencë dhe aspekte jomateriale, të cilat shkenca nuk mund t’i reduktojë në mutacione të rastësishme.

Pra, besimi në Zot nuk bie në kundërshtim me shkencën; ai trajton pyetjet themelore që shkenca nuk mund t’u përgjigjet: pse universi ekziston, pse jeta ekziston fare dhe pse ka rregull dhe vetëdije në vend të kaosit. Shkenca dhe arsyeja së bashku tregojnë drejt një Krijuesi të Domosdoshëm dhe Inteligjent që është Zoti.

Agnostiku: Unë besoj vetëm në atë që shoh me sytë e mi njerëzorë.

Muslimani: Sytë tanë janë të dobët. Prandaj mbajmë syze. Teleskopët mund të shohin larg, por nuk mund të shohin gjithçka. Shumë gjëra ekzistojnë që ne nuk mund t’i shohim me sytë tanë njerëzorë: graviteti, emocionet, vetëdija, ndërgjegjja.

Agnostiku: Nëse pranoj se ka një Zot, duhet t’i bindem Atij. Por unë dua të jem i lirë.

Muslimani: T’i bindesh Zotit nuk ta heq lirinë, por i jep asaj qëllim të vërtetë. Liria e vërtetë nuk është të bësh çfarë të duash verbërisht; është të jetosh një jetë me kuptim, në harmoni me Atë që të krijoi. Njerëzit janë krijuar për të adhuruar Zotin, ashtu siç tregon mirënjohje kur dikush të jep një dhuratë. Zoti të dha zemrën, mëlçinë, trurin dhe të gjitha sistemet e trupit që funksionojnë në mënyrë të përsosur. Ta adhurosh Atë është si të thuash “faleminderit” për të gjitha dhuratat e Tij të panumërta. Nuk është skllavëri—është zgjedhja e rrugës që të çon në përfitimin, lumturinë dhe suksesin tënd përfundimtar, duke respektuar urtësinë e Krijuesit tënd.

Agnostiku: Po për vuajtjen? Pse Zoti lejon të keqen?

Muslimani: Vuajtja nuk do të thotë se Zoti nuk ekziston. Njerëzit kanë kuptim të kufizuar; Zoti është El-Hakim, Më i Urti. Jeta është një provë, jo vetëm rehati. Dhimbja dhe vështirësitë mund të japin mësime, të ndërtojnë durim dhe të na ndihmojnë të dallojmë të mirën nga e keqja. Një Krijues i urtë dhe moral lejon sfida për arsye të mira që ne mund të mos i shohim.

Agnostiku: Duke supozuar se Zoti ekziston, pse Islami në veçanti?

Muslimani: Islami mëson në mënyrë unike:
• Njësinë absolute të Zotit.
• Asnjë mishërim (Zoti nuk bëhet kurrë njeri).
• Asnjë faj të trashëguar që bie ndesh me drejtësinë.
• Kurani Fisnik u ruajt me saktësi gjatë historisë.
• Jeta e Profetit Muhamed (PBUH) është e dokumentuar mirë historikisht.

Sepse Islami:
• Nuk e hyjnizon natyrën.
• Nuk e bën Zotin pjesë të universit.
• Nuk mëson Trininë ose Mishërimin.
• Nuk e anulon arsyen.

Allahu, Krijuesi i këtij universi: (Nuk ka asgjë si Ai) Sureja Esh-Shura (42:11)

Agnostiku (pas mendimit të kujdesshëm):
• Ekzistenca e rastësishme shkatërron arsyetimin.
• Vetëdija dhe të vërtetat morale përshtaten më mirë me ekzistencën e Zotit.
• Mësimet islame përputhen me arsyen.

Të qëndrosh agnostik do të thoshte të pranosh fakte të papërpunuara, të mohosh moralin ose të refuzosh vetëdijen.

Tani jam i bindur dhe besoj 100 % në ekzistencën e Krijuesit të këtij universi. Nëse Zoti ka shpallur udhëzim për njerëzit, atëherë ne duhet ta ndjekim Atë.

Agnostiku: Çfarë duhet të bëj tani?

Muslimani: Prano Islamin dhe dëshmo sinqerisht sa vijon:
Dëshmoj se askush nuk ka të drejtë të adhurohet përveç Allahut. Dëshmoj se Muhamedi është i Dërguari i Tij.
Ashhadu an lā ilāha illā Allāh, wa ashhadu anna Muḥammadan rasūlullāh.

Agnostiku (plotësisht i bindur): Dëshmoj se askush nuk ka të drejtë të adhurohet përveç Allahut. Dëshmoj se Muhamedi është i Dërguari i Tij.
Ashhadu an lā ilāha illā Allāh, wa ashhadu anna Muḥammadan rasūlullāh.